Start - CP1 #noourthenoparty Zoals steeds heb ik de race in aparte stukken opgenomen, van CP tot CP. Aangezien ik deze LT helemaal met eenzelfde paar schoenen liep, zou ik de 5 secties aan elkaar kunnen plakken. Maar ja, het is intussen een gewoonte om ze apart te delen. Laat ik dat maar blijven doen. Daarbij, aangezien ik niet goed ben in het tijdig schrijven van verslagen kan ik hier op strava toch een korte impressie kwijt, opgedeeld per sectie van CP tot CP. Ik had in de bus elke etappe snel bekeken en ik wist dat je vooraan moest starten als je geen zin had om in het begin te moeten aanschuiven. Met verse benen langs de Ourthe lopen is eens wat anders dan na 120km tijdens de Great Escape. Ik loop heel graag op dit soort terrein, het ging me dan ook erg goed af. Ik verbaasde me er wel over dat ik lang helemaal vooraan liep met Lander en Jens. Normaal gezien zijn er wel wat snellere starters wiens tempo voor mij te hoog gegrepen is, maar die hadden hier toch meer tijd nodig dan anders om er overheen te komen. Op een bepaald moment was het trailfungehalte zo hoog dat ik een tijdje liep te denken: 'misschien is de ideale voorbereiding op het lopen van de Legends Trail (voor mij) wel het lopen van de Spine Race'. Arrogant en naïef? Misschien wel, maar als het zo voelt dan voelt het zo, wat kan ik zeggen? Maar geen nood, het gevoel werd later nog wel even anders 😉 Uiteindelijk moest ik Lander laten gaan maar liep ik toch met een heel goed gevoel CP1 binnen, min of meer samen met een zestal anderen op plaats 2. CP1 - waar ik naar goede gewoonte meer tijd nodig had dan de anderen om mezelf weer vertrekkensklaar te krijgen. CP1 - dat naar goede gewoonte gerund werd door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends. 🙏

CP1 - CP2 #theonlywayisup
Voor mij de zwaarste etappe: een opeenvolging van zeer steile, nijdige hellingen die er zwaar inhakken. Weinig recuperatie om te doen waar ik goed in ben: relatief vlot lopen op de afdalingen en het vlakke. Mijn traditionele dip dient zich aan. Naar mijn inschatting is die dip het moment waarop ik door de glycogeen voorraad in mijn spieren zit, ik me moet herzetten, tempo aanpassen, eten, en als het goed is gaat het systeem meer over op vetverbranding. Zoiets. Gewoonlijk lukt het me vrij goed om door dat dalletje te geraken, en eenmaal ik eruit ben gaat het daarna lange tijd zeer goed.

Deze keer houdt de dip echter aan. Ligt het aan het parcours, dat me niet de kans geeft op herstel? Of is het toch de Spine, één maand voorheen? Of een combinatie van beide? Wie zal het zeggen.

Als genadeslag krijgen we op het einde van de etappe nog enkele moordend steile uitsmijters voor de voeten, vlak voor het CP. Ik had het kunnen weten, met Malmedy als locatie. Dit heeft voor mij een extra nadeel: teneinde de motor draaiende te houden wil ik goed kunnen eten van de volwaardige (en lekkere!) maaltijden die we krijgen op de cp's. Bij voorkeur wil ik dus rustig, met lage hartslag, binnenlopen op het cp. 'Op rallenti' boven geraken op deze laatste hellingen is echter onmogelijk voor mij.

Gevolg - op CP2 kom ik behoorlijk uitgewrongen aan, en heb ik veel tijd nodig om slechts één bord warm eten binnen te krijgen. Moeilijk moeilijk. Misschien toch maar geen Spine als ideale voorbereiding..

CP2 - dat naar goede gewoonte gerund wordt door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏

CP2 - CP3 #hautesfagnes
Ik hoor gejoel in de verte en vraag me af welke jeugdvereniging hier midden in de nacht op de Hoge Venen kabaal loopt te maken. Als ik wat dichterbij kom hoor ik 'give me an M!' en besef dat het Kirsten is, de luidste supporter van het westelijk halfrond, samen met Jan, Hilde en Gerry. Een zalige verrassing, want ik moet hen bekennen dat ik nog steeds niet helemaal uit mijn dip geraakt ben. En dat terwijl de Hoge Venen terrein is dat me toch beter moet liggen dan de vorige etappe: minder hoogtemeters, maar het gaat niet echt vooruit om andere redenen, namelijk zompig, moeilijk begaanbaar, rotsen, wortels,… heerlijk vind ik dat normaal gesproken.

De korte babbel met de supporters geeft me toch een tijdje vleugels, en op het goed loopbare stuk dat op onze ontmoeting volgt maak ik goed tempo. Niet alles is trouwens negatief: volgens mijn vrienden is het lelijk weer, maar dat is me niet zo opgevallen. Kennelijk is de combinatie van mijn tempo en de kledijkeuze alweer voldoende om warm en comfortabel te blijven.

Het is nog voor middernacht maar toch krijg ik al stevig last van slaapgebrek. Een beetje vreemd want normaal gesproken kan ik wel twee nachten doorgaan zonder al te veel problemen. Ook nog een gevolg van de Spine, en zelfs het backyard WK in oktober? Moeilijk te zeggen. Op 3 maanden tijd twee keer 4 nachten doorgaan met nauwelijks slaap, hoe lang laat dat zijn sporen na? Je kan wel het gevoel hebben dat het verteerd is, maar wanneer is dat echt het geval?

Omdat het zo niet vooruit gaat doe ik enkele hazenslaapjes van een paar minuten onderweg en laat me zo inhalen door Irene en Michael. Zij hebben ergens onderweg een pact gesloten en lopen helemaal tot het einde samen. Mooi. Het meegaan in het tempo van anderen geeft me wat meer ‘schwung’ en ik loop met hen samen CP3 binnen.

CP3 – waar degenen die voor mij weer buiten zijn niet geslapen hebben? Dat vermoed ik toch. En iedereen die er samen met mij zit dat wel van plan is.

CP3 - de zoektocht naar een geschikte plek om met je matje, bivy en slaapzak toch enigszins comfortabel te liggen: op de kiezels of het betegeld terras? Ik vind toch een malser stukje gras, zet mijn wekker op 3u en word wakker na 2u.

CP3 - dat naar goede gewoonte gerund wordt door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏🙏

CP3 - CP4 #revival
Twee uur slaap dus. En twee borden stoofvlees met puree (1 voor en 1 na het slapen) op CP3. En twee koffiekoeken en een agrumes van de bakker vlak na CP3. De ingrediënten voor een glorieuze revival van 100km. Ik ben eindelijk helemaal uit het dal, de fun kan beginnen!

Ik verlaat CP3 rond plaats 13. Iedereen die er samen met mij was, en verscheidene lopers die er na mij binnenkwamen zijn al een tijd weer buiten. Net voor ik buitenging kon ik nog dag zeggen aan Frank, Bram, Christof en Matthias.

Na een km of twee in deze etappe voel ik mijn benen en denk: als ik dit gevoel enigszins kan vasthouden is alles vanaf plaats 5 en daarna niet veilig voor mij. Niet dat ik écht denk dat ik iedereen ertussen nog kan oprapen, omdat het gat naar plaats 5 nu wel heel groot is. En Claire op plaats 4, die ik al de hele Spine vruchteloos achterna gezeten had, zit minstens 20km verder. Toch houd ik me graag bezig met het idee dat ik nog wat mensen kan inhalen en dat ik zelfs de jacht op ultra-ultratopper Claire verder zet. Het is een eerder arrogante gedachte, het zijn immers geen pannenkoeken voor mij, en eerder in de race kon ik hen niet bijhouden. Arrogantie of zelfkennis? Een dunne lijn om op te balanceren. Living on the edge (grijnst)! Uiteraard is de competitie niet de voornaamste reden dat je de Legends Trail loopt. Uberhaupt uitlopen is al een grootse prestatie, en er zijn zoveel fascinerende aspecten aan het ultra(trail)lopen dat het competitie element vaker wel naar de achtergrond verdwijnt dan niet. Maar goed, het blijft een wedstrijd, ik hou van het idee dat ik bergaf kan ‘knallen’ na pakweg 200k, en een beetje racen geeft me een doel, iets om me mee bezig te houden onderweg.

Zo gedacht zo gedaan, ik zet de jacht op mijn voorliggers in, en passeer 5 of 6 lopers, waaronder Jens (déjà vu Great Escape), Giovanni, en helemaal op het einde Addie. Onderweg kom ik nog eens Jan, Hilde en Gerry tegen, die de tijd vonden tussen het vrijwilligerswerk door om me even op te zoeken op het parcours. En enkele kilometers voor CP4 ook nog eens Kirsten en Gorik. Ik stop even voor een korte babbel (nee Gorik, je mag niet een stukje meelopen, dat is tegen de regels 😉 ) en zeg dat ik van plan ben een snelle stop te doen op CP4, binnen en weer buiten bij wijze van spreken.

CP4 – mijn snelste Legends pitstop ooit. Het idee: na een kwartiertje weer buiten. In de praktijk: een klein half uur. Je moet je toch enigszins soigneren: een heerlijk bord eten (geen tweede want ik heb schrik om te zwaar te verteren en weer last van slaapgebrek te krijgen), voldoende drinken, naar het toilet, drinken aanvullen, teveel aan eten en kledij in de dropbag,… Maar in tegenstelling tot de vorige cp’s geen nieuwe sokken, geen droge voeten. Dat kost teveel tijd en ik voel dat de voeten het wel gaan houden tot de finish.

CP4 – waar Jeremy, Irene en Michael nog zijn als ik binnenkom. Een beetje tot mijn verbazing, ik heb meer tijd goedgemaakt dan ik dacht. En waar ze nog steeds zijn wanneer ik weer buiten ga.

CP4 - dat naar goede gewoonte gerund wordt door de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏🙏🙏

CP4 - finish #winterwally - #meetingAlain
Halverwege de laatste etappe passeren we de streek rond Ninglinspo en Chefna. Stevige hellingen, moeilijke navigatie, maar ook een mooi en zeer te genieten stuk Ardennen. Op de moeilijk te navigeren stukken, waar Tim toch weer de niet meer bestaande paadjes heeft gevonden (als het op de kaart staat is het een pad uiteraard), en waar je steeds het gevoel hebt dat je aan de verkeerde kant van de rivier zit (waar is dat brugje alweer? Is er uberhaupt een brug?), heb ik de indruk dat ik aan het knoeien ben en hopeloos veel tijd verlies. Achteraf gezien viel dat best mee, want kennelijk heb ik het stuk van CP3 (bij buitenkomst) tot de finish ongeveer even snel gelopen als Lander, en sneller dan alle anderen. Lander, die iets recht te zetten had na zijn DNF van vorig jaar, en een zeer indrukwekkende race neerzette van begin tot einde. Voor zover ik dat vanop afstand kon volgen speelde hij een heel mooi en spannend haasje-over spel met Ivo om uiteindelijk aan het langste einde te trekken.

Soit, voor we aan de Ninglinspo zijn krijg ik bij het buitenkomen van CP4 een behoorlijk lang stuk goed loopbaar terrein voor de voeten, helemaal mijn ding. Ik lig plots op die 5de plaats, en heb een km of 7 van mijn achterstand op Claire ingehaald. Het verschil is echter nog steeds 13km, een schijnbaar onmogelijk in te halen verschil. En plaats 3 ligt daar nog een heel eind voor. Maar goed, het terrein is me gunstig gezind, ik kan lekker lopen, en ik kan in de winterse Ardennen achter een Frans Duracell konijn aanjagen. Wat heb je meer nodig om een februari-zondag geslaagd te noemen?

Onderweg houdt Jan me via berichtjes af en toe op de hoogte van mijn vooruitgang. Op de parking van de Ninglinspo haal ik naar goede traditie een limonade uit de drankautomaat, zet me even neer en neem wat tijd in het gezelschap van onze goede vriend Alain. Tijdens mijn vorige twee Legends avonturen stond Alain me hier op te wachten om samen iets te drinken en mentale support te bieden. Helaas heeft hij ons een goed jaar geleden verlaten na een heldhaftige strijd met een gemene kanker. Ik zweer je dat hij er ook deze keer was. Merci Alain.

Temidden van het zware stuk uit deze etappe, beneden aan Quarreux, kom ik bij Chez Ingo, gerund door the Legend himself en zijn vrienden. Twee croques (of tosti’s zo je wil) met ketchup – veel ketchup! – en een koffie en ik kan er weer tegenaan.

Na nog een mooie portie gesukkel en gezoek naar het juiste pad ben ik de Chefna voorbij, en krijg ik enkele afdalingen uit mijn dromen voor de voeten. Net wanneer ik merk dat Claire nog maar een kleine 4km voor mij ligt. Ik sjees de afdalingen af (je mag dat gerust relativeren, maar voor mij voelde het zo, dus ik mag dat zeggen 😊 ) en sleur mezelf de hellingen op. En plots zie ik dan toch het lichtje van Claire achter een bocht verschijnen, op een kilometer of 10 van het einde. We zeggen even dag, checken of alles goed gaat, (intussen zijn we bijna oude bekenden, ik hoop dat ik haar nog vaak mag tegenkomen op ultra’s overal) en we zetten onze weg verder. De laatste kilometers zijn behoorlijk goed loopbaar, dus ik loop verder zoals ik bezig was. Je weet nooit dat Volker zijn derde plaats nog wil wegschenken.

Uiteindelijk kom ik een tiental minuten te kort voor die derde plaats, die Volker uiteraard helemaal verdiend heeft als auteur van een beresterke race. En ik, ik heb me geamuseerd, heb de eerste 60 en vooral de laatste 100km kunnen lopen met het goede gevoel dat ik steeds nastreef op een ultra. En daarenboven zijn Claire en ik de 2de en 3de finisher van de Winter Wally: de combinatie van full Spine Race en Legends Trail in één winter. Ik prijs mezelf voor de zoveelste keer gelukkig voor het sterke lijf en de geschikte mindset die me dit soort avonturen goed laten verteren.🙏

De Finish – waar het naar goede gewoonte fijn verbroederen is met medeloper

De Finish – waar steeds een Kerel op je wacht. En dit keer ook een Barbelicious maal.😋

De Finish - waar Pipke waakt. En speciaal voor mij uit haar Safety-kot komt 🥰😘

De Finish – waar ook mijn Altra’s verdiend mogen rusten: 275km over moeilijk terrein, met steeds goeie grip en loopcomfort. Ongeveer 500km op de teller na twee races.😎 Mijn nieuwe lievelings trailschoen is bekend 😊

De Finish – waar het naar goede gewoonte fijn verbroederen is met medelopers, sympathisanten en de beste vrijwilligers van het westelijke halfrond en omstreken, de onovertroffen Legendary Friends.🙏🙏🙏🙏🙏

Merijn